Meloni shmang një përballje të drejtpërdrejtë me Schlein. Dhe ajo bën dy gabime.
Sepse ajo tregon se ka frikë prej saj dhe sepse nuk e shfrytëzon avantazhin objektiv që ka: Meloni e ka praktikuar stilin verbues të lideres së PD-së, i cili është shumë i ngjashëm me të sajin, për të paktën 20 vjet dhe di ta përshtatë atë me rrethanat, ndërsa Schlein e ka eksperimentuar vetëm për 3 vjet, i detyruar të ndjekë metodat e Kryeministrit.
Silvia Salis, kryebashkiake e Gjenovës, nga ana tjetër, në intervistat e saj të ndryshme, përdor një stil krejtësisht të kundërt me atë të Melonit (dhe madje edhe të Schlein). Kur u përgjigjet pyetjeve, ajo nuk është një lumë i tërbuar, ose më keq akoma, një përrua i zhurmshëm dhe i trazuar si dy të tjerët. Në vend të kësaj, ajo ruan një ton të qetë zëri dhe shprehje të matura verbale. Ajo shmang mbiemrat e ekzagjeruar dhe bombastikë, por është e vendosur në argumentet e saj. Ajo qetëson me një shprehje fytyre që nuk përcjell arrogancë, pasiguri ose agresion, por as nuk përcjell ftohtësi ose shkëputje.
Ndërsa dy të tjerët janë të aftë në ndërtimin e fjalive polemike, efekti piroteknik i të cilave zgjat vetëm disa sekonda, duke tërhequr duartrokitje por jo duke nxitur mendime, Salis synon të lërë një përshtypje të qëndrueshme të asaj që thotë, duke e bërë veten të dëgjohet, duke ftuar reflektim mbi argumentet e tij dhe duke shmangur inskenimin e politikës së bërtitur dhe të ngjashme me cirkun.
Mund të thuhet, për të mbetur te metafora e argëtimit, se ndërsa Meloni dhe Schlein bëjnë televizion inferior, Salis bën teatër të klasit të lartë.
Nëse Salis - siç shpresoj unë - do të zgjidhej për të udhëhequr koalicionin e qendrës së majtë në zgjedhjet e ardhshme politike, besoj se Meloni do të duhet të ndryshojë qëndrim, të braktisë arsenalin e saj të zakonshëm të qëndrimeve të zemëruara (pas 5 vitesh qeverisje, me kë mund të zemërohej nëse jo me veten?) dhe t'i duhet të merret me stilin më konkret dhe të rreptë të Salis, i cili nuk lë vend për ikje nga realiteti apo për të bërë shaka për të shmangur problemet reale.
Do të ishte mirë për demokracinë: sepse do të fillonim të ulnim volumin, do të ndalonim së kërkuari konsensus me debate për asgjë, duke mashtruar qytetarët - të cilët më pas nuk shkojnë të votojnë edhe sepse janë të ngopur me atë që Berlusconi e quajti me bujari teatër politik dhe që në realitet është një lloj mbeturine e televizionit më të keq.
Shkurt, stili i Salis mund ta ndihmojë politikën të rifitojë besueshmërinë, pavarësisht orientimeve të krahut të djathtë apo të majtë. Besueshmëria vjen nga përqendrimi te çështjet dhe forca e argumenteve, jo nga shpërqendrimi i shkaktuar nga vaudeville e politikës aktuale, zhurma boshe e frazave të shpejta që deri më tani kanë qenë fat i prezantuesve të talk-show-ve, promovuesve të interesave vetjake të një pseudo-demokracie të pallavrave, të intolerancës së ngritur si sistem në një klimë të re politike hobsiane të "homo homini lupus" (njeriu është lupus për njeriun), ku gjëja "e bukur" është të shohësh përfaqësuesit e popullit duke e shqyer njëri-tjetrin si gladiatorë të tërbuar pa u shpjeguar asgjë qytetarëve, të cilët thirren vetëm për të mos i dhënë pëlqimin humbësit të supozuar.
Italian 
Albanian 
English